Ko sam ja
Zovem se Marko i živim i radim u Novom Sadu. Po obrazovanju sam klinički psiholog i psihoterapeut. Privatnu terapijsku praksu obavljam od 2022. godine, dok sam pre toga radio u različitim oblastima kao što je školska psihologija, ali i košarkaška analitika, novinarstvo i kvizing.
Psihologiju sam diplomirao na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, dok sam se u psihoterapiji usavršavao kod prof.dr. Vesne Jerković u okviru transakciono-asimilativnog pristupa terapiji (2019-2026). Tokom usavršavanja pored transakcione analize imao sam prilike da pohađam i kurseve kognitivno bihejvioralne terapije i ACT terapije uz pohađanje psihoanalitičkih supervizijskih grupa.
Pristup raduTerapija koja polazi od tebe
Odrastajući u jednom od težih perioda u istoriji svoga naroda, nakon gubitaka ratova i promene ekonomskog sistema, posmatranje borbe za ekonomsku egzistenciju, kao i posmatranje ljudi koji traže novi smisao postali su svakodnevnica moje generacije. Razmišljanje o ljudskoj prirodi, patnji, smislu i traženje mogućih rešenja umnogome je oblikovalo moj život.
Bio je period osnovne škole kada sam u jednom od almanaha o slavnim ličnostima naše civilizacije koji su izlazili u dnevnim novinama došao do šireg znanja o Sigmundu Frojdu i saznao da je Frojdova praksa funkcionisala tako što je vodeći razgovor na pravi način lečio svoje pacijente. Saznao sam da pronalazak pravih reči za ono što nam leži na srcu može ukloniti psihijatrijske simptome. Od tada pa do danas ta ideja je svaki dan sa mnom.
Tri principa koja smatram ključnim u svom pristupu radu jesu etika, nijanse i odgovornost.
Smatram da etika predstavlja najvažniju tehniku u terapijskom radu. Insistirajući na poštovanju dogovora, pravila, ličnosti klijenta ali i sebe, stvaram jedini mogući i osnovni temelj promene čoveka. Autonomija klijenta i njegovih izbora je terapijski aksiom.
Drugi ključni princip jesu nijanse. Insistiram na nijansama jer su one odraz naše jedinstvenosti i neponovljivosti i pružaju nam obranu od stavljanja ljudi "u isti koš", odnosno dehumanizacije i u krajnjem slučaju usamljenosti i odbacivanja.
Činjenica da sam iz porodice koja pripada radničkoj klasi uspeo da izgradim svoju psihoterapijsku praksu u svakom momentu mi daje osećaj ponosa, ali i odgovornosti prema svom dosadašnjem radu. Ta odgovornost prema klijentima predstavlja treću nogaru na mojoj psihoterapijskoj stolici.